Vandaag, 5 oktober, zou Kester 21 geworden zijn. 

Een zoon van éénentwintig. Het zeggen en opschrijven voelt als iets om trots op te zijn.

Heel kort dan. Want daarna voelt het vooral zwaar, zelfs zwaarder dan andere jaren. Komt dat door de leeftijd die hij vandaag zou moeten vieren? Door het besef dat hij echt nooit volwassen wordt? Maar dat wisten we toch al? Loslaten in het kwadraat? Hij is er niet meer maar op deze leeftijd vraagt het normaal ook om loslaten.

Tegenwoordig kun je chatgpt vragen om een foto van Kester te maken op zo’n leeftijd. Martine heeft het nog niet zo lang geleden een paar keer geprobeerd. En dan wordt er elke keer een iets andere, maar steeds best knappe, jongen tevoorschijn getoverd. Met zeer herkenbare trekjes. We willen het graag geloven. Maar uit zo’n foto kun je niet afleiden wat voor iemand hij nu zou zijn, wat hij had willen eten en drinken, of en wat voor feest hij vandaag had gewild, en waar en met wie*. 

Toch maken we de dag een beetje feestelijk. Met taartjes met daarop een guitig lachende Kester. (‘Om op te eten’, zoals iemand opmerkte). Met een grote LEGO-doos als cadeau. Door te gaan wandelen bij een plaats waar we een herinnering hebben aan Kester. En McDonalds als feestmaal**. Omdat dat de 12-jarige Kester is zoals we hem kennen. 

* Dit kun je natuurlijk ook aan een chat vragen, en die zal best behulpzaam willen zijn en een fantastisch en statistisch kloppend feest aan ons voorstellen. Maar ook dat levert ons geen echte antwoorden op.

** Passend, maar ook enigszins afgedwongen omdat vrijwel alle restaurants gesloten waren 😉

NB: De titel is gebaseerd op een reactie van iemand op een bericht van Martine op social media.