Vanwege Frans zijn werk waren we een paar dagen naar Londen. Voor het eerst terug na ons bezoek aan deze stad met Kester. We hadden verwacht dat het zwaar zou zijn, maar het viel mee. Het deel van Londen waar we verbleven was een andere omgeving dan toen. En Frans moest zich bovendien vooral concentreren op zijn voordracht.
Martine maakte een rit met de bus langs wat bekende plekken waar we ook met Kester waren, zoals over de Tower Bridge (een plek waar we eerder over schreven ). Door het verhoogde perspectief vanaf het bovendek van de bus was het toch ‘anders genoeg’ om er niet te emotioneel van te worden.

Destijds vond ons bezoek aan Londen plaats tijdens een ingelaste ‘pauze’ in Kester zijn eerste behandeltraject. Er zouden daarna nog meerdere trajecten volgen, mede omdat wij vastbesloten waren om ‘tot het gaatje’ te gaan, om elke mogelijke behandeling een kans te geven. Achter elke keuze zat een rationele afweging, maar het doorvragen en doorgaan voelde sterk als een emotionele keuze; namelijk niet kunnen leven met de gedachte dat we niet alles geprobeerd zouden hebben.

In de trein terug vanuit Londen leest Frans het boek ‘Op een andere planeet kunnen ze me redden’ van Lieke Marsman. Marsman is een filosofe die in dit boek reflecteert op haar leven als kankerpatiënt. Op pagina 128 knalt er opeens een zin van het papier: ‘We moeten de kleinste kansen aangrijpen en dat is niet naïef – het is juist irrationeel het niet te doen.” Marsman geeft aan dat ze deze stelling deels baseert op Spinoza, wanneer die redeneert over zijn zoektocht naar geluk. “Het is zijn enige kans, hoe klein ook, dat geluk ooit te bereiken: ‘Net als iemand die aan een dodelijke ziekte lijdt, die soms met zekerheid voorziet dat hij zal sterven als hij geen geneesmiddel gebruikt en dit – hoe onzeker ook – uit alle kracht moet zoeken. Daarin is immers al zijn hoop gelegen.”

Het bracht een mooi alternatief perspectief op hoe we moesten denken over onze keuzes voor Kester toentertijd. Kester dacht er vrijwel zeker niet in deze termen over na. Ook liet hij die keuzes volledig bij ons. Maar bovenstaande zou hem mogelijk wel hebben geholpen om onze keuzes te begrijpen. Een beetje filosofisch redeneren kon hij immers wel waarderen.

Uit de titel van Marsman’s boek spreekt ook een vorm van hoop. Hoop op genezing, al moet je ervoor naar een andere planeet reizen. Onze laatste hoopvolle behandelreizen gingen naar Rotterdam. Maar ook een reis naar een andere planeet hadden we er maar wat graag voor over gehad.

De foto boven dit stukje is een uitsnede van een foto van 14 oktober 2007, gemaakt tijdens een wandeling op het Fochteloërveen.