Weer op school

Vandaag was het eindelijk zo ver, het Lego-portret waar Esmée samen met klasgenootjes van Kester in juli aan werkte, hangt op de school van Kester.

Bij de onthulling van het portret waren klasgenoten, vrienden, docenten en familie aanwezig.Kester is weer op school, in Lego-portretvorm.

        

Hieronder de tekst van het toespraakje dat Frans gaf bij de onthulling:

Beste vrienden van Kester, klasgenoten, docenten, ouders,

We zijn hier op school, dus misschien is het passend om met een vraag te beginnen. Wie weet er waar deze vlag voor staat?

De vlag staat voor de aardbevingen in Groningen, maar er staat ook een hartslag op, een teken van leven dus. Ruim vier jaar geleden werden wij als gezin getroffen door een beving van de allerzwaarste soort. We hoorden dat Kester kanker had. Drie jaar lang hadden we een klein beetje hoop op een goede afloop. Maar helaas, vorig jaar juli, overleed Kester. Velen van jullie waren bij zijn afscheid in onze tuin. Het is mooi om jullie hier weer te zien. Een moment waarop we weer aandacht kunnen geven aan Kester. Morgen had hij 14 jaar kunnen worden. Dat gaat nooit gebeuren, en dat is eigenlijk nog steeds niet te bevatten.

Wij willen graag zijn herinnering levend houden. Wat we vandaag doen helpt daarbij. Het is ook goed dat er daarom lekker drinken en eten bij is.

Maar wat zou Kester hier zelf van vinden? Kester wilde liever niet in de belangstelling staan, dus dit is ook best wel gek om te doen. Maar wij vinden het fijn dat die aandacht er nu is voor hem.

Er is nog iets dat eigenlijk wel een beetje gek is. Kester was heel leergierig en nieuwsgierig maar het was echt niet zo dat hij nou zo heel graag naar school ging. Hij wilde leren op zijn manier, onderzoeken en vragen stellen. Zoals: hoe kan het zijn dat je iemand ziet, zonder dat hij er werkelijk is…… Eigenlijk dus zoals wij Kester soms nog kunnen zien, terwijl hij er niet is……. En hij wilde dan ook precies weten hoe dat in de hersenen werkte….

Daarom, als er één ding is wat je van Kester kunt leren en overnemen is dat je kunt genieten van het “weten om het weten”. Blijf dus nieuwsgierig, want daar houd je je leven lang plezier van.

We staan hier tegenover het lokaal van Janneke, Kester zijn mentor in de eerste klas. Kester had het geluk dat jij, Janneke, zijn mentor was. Je hielp Kester over zijn schroom heen en toonde begrip voor zijn situatie. En je zorgde ervoor dat Kester de aandacht kreeg die hij verdiende. Niet teveel, en niet te weinig, maar precies genoeg. Kortom, wat ons betreft is dit de meest geschikte plek hier op school voor een herinnering aan Kester.

Ik wil afsluiten door een aantal mensen te bedanken. Henri Boer, die vanaf het begin enthousiast was over het idee om iets te doen om Kester te blijven herinneren. Immo, Lucas, en Puck, en ook Jinte, Marijn, Rosa, en Aina, die Esmée hielpen met het project. En Bas Cornelissen, die een bijdrage leverde voor de steentjes. En natuurlijk diegenen die hier vandaag de hapjes en drankjes regelden. Ik wil dan nu vragen aan Esmée, voormalige leerlinge van deze school, de trekker van dit project, maar uiteraard vooral ook zus van Kester, samen met Vivienne, de andere zus van Kester, om de herinnering te onthullen……..