Engelse vriend

We blijven even in Engelse sferen. Via een lotgenote kreeg Martine een artikel uit The Guardian toegestuurd. Het is geschreven door Thomas Harding die zijn zoon Kadian van 14 jaar verloor door een ongeluk met een vrachtwagen. Nu, zeven jaar later, blikt hij terug en vraagt zich af welk advies hij toentertijd had willen krijgen.

Het verhaal raakt ons: we halen er veel erkenning en herkenning uit. Zoveel zelfs dat we af en toe, enigszins gekscherend uiteraard, het hebben over de tips van ‘onze Engelse vriend’. Zo schrijft de auteur over de ‘struggle’ van andere mensen om te zeggen dat het verlies van een kind heel erg is. Simpel als het is: ‘a catastrophe, horrible, terrible, digusting, awful, life-changing and unfair’. Laat het maar gezegd worden. Het klinkt gek, maar het kan echt helpen. Bagataliseren maakt de wond juist alleen maar groter.

Harding schrijft dat ‘accommodating’ zijn manier is om verder te gaan. Het is geen kwestie van er overheen komen, de bladzijde omslaan en weer verder gaan … Nee, het gaat om het vinden van een manier om je aan te passen en te conformeren aan een ander leven. Het leren leven met de lege plek die Kester heeft achtergelaten. En dat is wat we proberen: ‘to build a life around it’.
De Britse auteur schrijft ook over relaties met familie en vrienden die veranderen door het grote verlies. Ook dat is herkenbaar. We zijn dankbaar voor het intensieve en warme contact met heel veel mensen. Maar er zijn ook relaties die juist oppervlakkiger worden.

Hoe ga je verder als gezin? ‘Lying on the couch and watch tv?’ We doen het … Onszelf beschermen tegen alles wat niet goed voelt? We proberen het. Sociale vervreemding en PTSS? We herkennen het.
‘We must live every moment to the full’, zegt het zusje van de verongelukte Kadian. Juist omdat haar broer het niet meer kan.
Hier zit wat in natuurlijk. Pluk de dag, pak het leven volop, juist extra en in naam van Kester die het niet meer kan. Tegelijk kan het verwerken van ons verdriet soms al zoveel energie kosten dat dit niet zo eenvoudig is als het lijkt.

Nog zo’n tip: ‘If you can, try to be grateful for your time together. Be angry, truly angry, for what you have lost. ….. But remember the good times. The laughs, the hugs, the moments of joy. The special, private moments that only you know. Write them down if you can.’

Wij doen dat o.a. via deze website. We herinneren de mooie tijd met Kester . De schaterlach van Kester, zijn heerlijke humor, de knuffels, het plezier wat we met hem hadden. Het was/is een bijzonder kind en zo zullen we hem altijd blijven herinneren. En al die prachtige herinneringen koesteren we, ondanks dat ze ook een enorme heimwee en pijnlijk verlangen opwekken. We zijn blij dat Kester onze zoon en broertje is en we zullen hem altijd dicht bij ons houden.

Lees hier het volledige artikel, dat een aangepaste speech is voor het 50-jarig jubileum van een Engelse vereniging ter ondersteuning van hen die een kind hebben verloren. De naam van deze vereniging:  ‘The Compassionate Friend’. De term ‘Engelse vriend’ blijkt dus zo gek nog niet.