Verliefd op het boek van Kester

Twee meisjes van rond de vijf jaar oud zitten op een bankje in het Atrium van het AFAS Theater en bladeren door een boek. Ze kijken vooral naar de foto’s. “Oh, dit is Kester, was hij nou 12 of 13?” zegt een van de meisjes. En eventjes later: “Kester is wel een leuke jongen, die ziet er leuk uit.” Het andere meisje vraagt: “Ben je verliefd?” en ze giechelen een beetje.

Dit gesprekje hoorde Esmée op 13 november, kort na afloop van de presentatie van het boek Wij zijn nooit voorbij. Voor dit boek heeft Martine een verhaal over Kester geschreven: over zijn drie jaar ziek zijn en niet meer beter worden. Over de impact op ons leven, op alles.

Het schrijven was voor Martine (weer) een manier om de realiteit onder ogen te zien, om datgene wat Kester en ons is overgekomen te aanschouwen en te beschouwen. Het bracht zowel emotie als rede: dit is wat er kan gebeuren als er tijdens de groei van een kind spontaan een foutje ontstaat bij de celdeling. Een foutje met dramatische gevolgen. En deze botte pech trof Kester. We kunnen alleen maar accepteren dat deze willekeur niet te accepteren is. Een oplossing is er niet, maar schrijven helpt een beetje. Het hoofdstuk wordt afgesloten met een prachtige brief aan Kester door Chantal Ploeger, de juf van Kester toen hij in groep 7 en 8 zat.

Het boek omvat naast het verhaal van Kester ook dat van zes andere kinderen, geschreven door hun ouders. Zeven verhalen dus, over diep verdriet maar ook over heel veel kracht. Ook professionals gespecialiseerd in rouw en verlies hebben een bijdrage geschreven.

   

De boekpresentatie was indrukwekkend en emotioneel. Ouders lazen een stukje voor uit hun eigen hoofdstuk, er brandden kaarsen, er waren filmpjes met foto’s van de kinderen, muziek en live optredens. Dit alles zorgvuldig verzorgd door de stichting Nooit Voorbij. Kester en de andere kinderen zijn liefdevol in het licht gezet. Een dag om met trots op terug te kijken.

Wil je dit bijzondere boek ook graag in je bezit hebben? Bestel het hier.