Nieuwe herinneringen

We schreven het al, nu bijna drie jaar geleden, op Kester zijn rouwkaart ’De herinnering vormt het mooiste toevluchtsoord’. Een pijnlijk toevluchtsoord ook, blijkt steeds weer. Elke mooie herinnering laat ook de zwaarte van het gemis voelen.
Naast natuurlijk het gemis aan directe, dagelijkse interactie met Kester, is een van de zwaarste aspecten van het overlijden van Kester het feit dat er geen nieuwe ervaringen en herinneringen meer bijkomen. “De film” stopte op een veel te vroeg moment. We moeten het nu doen met de herinneringen die we hebben.

Heel af en toe lukt het om daaraan toch een beetje te ontsnappen. Bijvoorbeeld als een half vergeten filmpje of foto met Kester opduikt. Maar soms lukt het ook om er een volledig nieuwe “herinnering” bij te laten komen. Zo maakte een goede vriendin onlangs, op basis van bestaande foto’s, nieuwe situaties waarin Kester prominent aanwezig is: Kester in een feeërieke* wereld. Wat kun je daar blij van worden.

Ik denk dat ook het plezier van de “shallow fakes” daarop terug te voeren is. Kester in situaties waarin we hem eerder niet gezien hebben.

Een meester in het toevoegen van nieuwe herinneringen is de schrijver A. F. Th. van der Heijden. Door te schrijven voegde hij een volledige levensloop toe aan de herinnering aan zijn overleden zoon: “…zijn leven hield op toen hij 21 was. En ik wilde een Tonio-achtige figuur nog een tijd in leven houden.…”.

Nieuwe herinneringen toevoegen. Luchtspiegelingen natuurlijk, maar het werkt, en daar gaat het om.


*Betoverend, droomachtig; idyllisch, onwerkelijk mooi, sprookjesachtig, toverachtig mooi. NB: Ik ben er vrij zeker van dat Kester het woord “feeëriek” nu regelmatig zou gaan laten vallen, in bedoeld al dan niet toepasselijke situaties. “Een feeëriek lekkere pannenkoek”, of zoiets. Op die manier met nieuwe woorden spelen deed hij ook regelmatig nadat hij weer eens een voor hem nieuw en bijzonder woord in de Donald Duck had gelezen.

Nog enkele nieuwe herinneringen aan Kester.